Bar en boos de winter in ’63

Afbeeldingsresultaat voor elfstedentocht 1963Bar en boos de winter in ’63. Brrr wat een ellende was dat! Het was de koudste winter van de twintigste eeuw. Drie maanden lang vroor het tussen de -5 en -19 graden.

Schaatsen

Heerlijk toch? Lekker sleetje rijden of zalig zwieren over het ijs. Ja leuk, totdat er opeens heftige sneeuwstormen over het land raasden. Metershoge sneeuwduinen zorgden voor complete chaos.

Lekker de kachel aan

Ach, wat is nu een beetje sneeuw en vorst zou je zeggen, dan draai je de thermostaat toch gewoon wat hoger? Niks hoor! Het was steenkoud in de huizen, want de meesten werden maar met één kolenkachel verwarmd. Met dikke ijsbloemen op de ramen kroop men zo dicht mogelijk bij de kachel. Werd het bedtijd? Dan was het zo snel mogelijk onder de dekens kruipen in de ijskoude slaapkamer.

Een drama voor de economie

Scheepvaart was nauwelijks meer mogelijk, dus de bevoorrading van de dorpen en steden ging niet meer. De rivieren waren compleet dichtgevroren. Er werden heuse autorally’s gereden op het IJsselmeeer. Op de Wadden- en de Noordzee dreven grote ijsbergen. Het ijs was zo dik, dat men zelfs auto’s parkeerde op de Gouwzee.

Toen het ook nog eens ging ijzelen

De wegen werden spekglad, waardoor bussen en treinen nauwelijks nog konden rijden. Moest men echt naar het werk? Dan was het glibberen geblazen op kousenvoeten. Via de radio werd aan de jeugd gevraagd om boodschappen te doen voor de ouderen, omdat huis aan huis levering niet meer mogelijk was. In februari werd bekend gemaakt dat de winter in Europa (tot dan toe) ongeveer 1300 levens had geëist.

Koudste tocht ooit!

Waarschijnlijk de enige die blij waren met het dikke ijs waren de rijders van de Elfstedentocht. Deze ging de geschiedenisboekjes in als de hel van ’63. Toen Reinier Paping als eerste over de finishlijn reed was het zo’n chaotische drukte, dat toenmalig Koningin Juliana en Prinses Beatrix hem niet eens konden bereiken om hem te feliciteren.

 

 

 

 

7 gedachten over “Bar en boos de winter in ’63

  • 14 december 2017 om 23:51
    Permalink

    En wat ik me ook nog kan herinneren is dat s’avonds na het eten de kachel flink werd opgepookt. En in de oven van de kachel werden stenen gelegd. als we naar bed moesten haalde mijn moeder de stenen eruit, wikkelde voor ieder kind er een in theedoek en zo hadden wij heerlijke warme voetjes

    Beantwoorden
  • 14 december 2017 om 23:42
    Permalink

    ik kan t me ook nog goed herinneren ik was ook 12 jaar. door de sneeuw storm zaten we ingesloten aan beide kanten van ons huisje in de polder was de sneeuw opgestoven tot de dakgoot.. we hebben drie dagen met zeven kinderen binnen gezeten tot n boer met n tractor met n grijper eraan de sneeuw weghaalde en het op een grote hoop had gegooid. waar wij later met de slee weer vanaf gingen toen we weer naar buiten konden. Door de ijzel die op de besneeuwde straten was gevallen konden we heerlijk naar school schaatsen vier kilometer heen en vier terug. t was geweldig en ging n stuk sneller dan lopen.

    Beantwoorden
  • 9 december 2017 om 19:03
    Permalink

    Ik ging in die winter met een neef en vriend kamperen in Denemarken. Het was zo koud dat we eerst de grond moesten ontdooien met kokend water om er een haring in te kunnen slaan. Toen ik later in januari terug was in Den Haag was de pier van Scheveningen omgeven door ijsschotsen.

    Beantwoorden
  • 26 december 2015 om 23:23
    Permalink

    Ja ik kan het me nog herinneren ik woonde op kamers in leiden.Zelf ka n ik niet schaatsen
    maar liep langs de Leidse singels en genood van al die mensen op’t ijs. In het zelfde jaar
    zijn wij verloofd onder de Eiffeltoren te Parijs.
    Theodora Pigmans.

    Beantwoorden
    • 28 december 2015 om 09:25
      Permalink

      Wat een mooie herinnering Theodora.

  • 12 december 2015 om 20:48
    Permalink

    ja ja kan ik me nog herinneren,ik was 12 en opende de voordeur en liet me vallen in de sneeuw,vertelde dit verhaal vaak aan mijn kinderen en kleinkinderen,dat vroeger de sneeuw hoog lag,wij ijsvrij kregen en grote sneeuwpoppen maakten,nu ja helaas niet meet mogelijk,warme temperaturen,maar ik mis t wel,de bloemen van bevroren ijs op de ruiten,de kruik in bed,t zitten voor de kolenkachel,dus dit zegt mijn gevoel over vroeger en ik hoop dat mijn kleinkinderen dit gevoel ook nog gaan ervaren.

    Beantwoorden
    • 13 december 2015 om 10:43
      Permalink

      Wat een mooi verhaal Marieke. Of we ooit nog zo’n koude winter krijgen met de opwarming van de aarde?

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *