Zo kwam Pure nostalgie tot stand

Wat was het gaaf om het boek Pure nostalgie te schrijven. Ik had van te voren overigens geen idee wat daar allemaal bij kwam kijken.

Het begon allemaal eind 2017 tijdens een gesprek met Edger Hamer (hoofdredacteur TrosKompas en TV Krant). Tijdens onze jaarlijkse bijeenkomst, waarin we de nieuwe onderwerpen bespreken voor in de gids, stelde Edger voor om samen met TrosKompas een boek uit te gaan geven met daarin een aantal columns die ik de afgelopen drie jaar voor hen had geschreven. Daar moest ik wel even over nadenken hoor, want een boek uitgeven dat is niet zomaar wat.

In maart 2018 was het zover en zat ik samen met Edger aan tafel bij Karakter Uitgevers B.V.. Zij reageerden meteen super enthousiast waarna er mooie plannen werden gesmeed om een boek met daarin 72 columns, allemaal voorzien van prachtige oude foto’s in zowel Nederland als in België uit te gaan geven . Of ik al een titel wist? Meteen riep ik: “Pure nostalgie”. We hadden afgesproken deels columns in het boek te plaatsen die al door TrosKompas waren gepubliceerd en deels nog nieuw te schrijven columns.

Mijn gezin hielp mee door vaker met onze twee honden te wandelen en te helpen in het huishouden zodat ik kon schrijven, schrijven en nog eens schrijven. Met muziek van John Mayer in de oren (helaas niet over de boxen, want het gezin rilt van deze muziek) zat ik in een lekkere cadans en ging het schrijven voorspoedig.  Voor iedere column lees en lees ik totdat ik een ons weeg om zoveel mogelijk informatie, weetjes en feitjes te achterhalen, waarna ik aan de slag ga.

Edger en ik hadden op 4 mei een afspraak in het Nationaal Archief in Den Haag met de vraag voor oude bijzondere foto’s voor in het boek. Wat was dat een bijzonder fijn gesprek. Er werd meteen super enthousiast geregeerd. Afgesproken werd dat ik voor een deel zelf in hun enorme databank zou zoeken naar oude foto’s en dat zij voor het andere deel zouden zoeken in hun enorme archief naar foto’s die veelal niet eerder gebruikt waren zodat we echt bijzonder foto’s konden publiceren. Moet je nagaan dat het Nationaal Archief meer dan 14 miljoen foto’s op de plank heeft liggen die allemaal nog gedigitaliseerd moeten worden.

Waren er columns klaar dan stuurde ik deze door naar Edger, die ze allemaal stuk voor stuk heeft geredigeerd. Soms waren het een paar woordjes en soms was het een zin die niet helemaal lekker liep. Tja, soms word je tijdens het schrijven een soort van ‘woordblind’ en zie je gewoon je eigen fouten niet meer. Onze samenwerking liep werkelijk als een gesmeerde trein en wat genoot ik ervan.

Bericht van de uitgever! Het boek zou al in september in de winkel komen te liggen. Oei, dat was twee maanden eerder dan we hadden gepland. Nu moest ik echt flink aan de bak. Lange dagen en korte nachten, maar wat was het heerlijk om te doen (ik hoop overigens dat ik thuis niet al te chagrijnig was…sorry daarvoor mannen!).

Op 13 juli mocht ik foto’s komen uitzoeken bij het Nationaal Archief. Inmiddels had ik al een flinke selectie gemaakt in hun databank voor het deel dat ik zelf zou uitzoeken. Super nieuwsgierig toog ik naar Den Haag. Daar kreeg ik handschoenen aan en mocht de pret beginnen. Wow! Wat was dat gaaf. Als een klein kind in een enorme snoepwinkel keek ik verlekkerd naar al die prachtige foto’s die getoond werden. In mapjes, per onderwerp, zaten werkelijk de meest mooie foto’s. Bijzondere foto’s van Swiebertje en Floris op de set, oma’s koffiemolentje (want mijn wens was om dat net even anders te doen dan verwacht), de vinkenzetter (een Belgische sport), de gasmunt en dat ging en ging maar door. Super knap overigens dat ze in al die archieven zulke mooie foto’s hadden gevonden, want ik had ze alleen maar de onderwerpen toegezonden. Intussen tikte de wijzer door en aan het einde van de middag (oei, de parkeermeter was al twee uur verlopen) waren we moe maar voldaan klaar en hadden we onze definitieve keuze gemaakt.

Inmiddels had ik twee voorstellen van een ontwerpbureau ontvangen voor de omslag van het boek. Een retroversie en eentje die het uiteindelijk is geworden. Tja, als auteur (ik dus) had ik een idee in mijn hoofd en probeerde dat te vertalen naar de ontwerpers van Villa Grafica die dat heel knap ontworpen hebben, precies zoals ik het had bedacht. Ik vond de kleur, het ouderwetse kartelrandje om de foto’s werkelijk geweldig geworden en was superblij met het eindresultaat. Er moest ook gedacht worden aan het binnenwerk. Ook daar gingen de ontwerpers mee aan de slag. Zij zullen later wel een zucht van opluchting hebben gegeven toen het helemaal klaar was, want er is wat heen en weer geschoven met foto’s naar links of nee toch liever weer naar rechts. Heel creatief hebben ze wat gespeeld met de foto’s zodat het er toch net wat hipper uitzag.

In juli was de deadline en moesten alle columns klaar zijn. De columns werden door de uitgever naar maar liefst drie externe partijen gestuurd, die er allemaal nog eens naar keken zodat er echt geen taalfouten of rare zinnen in het boek zouden komen te staan. In augustus volgde de drukproef. Wat was dat gaaf!!! Je boek al op papier voor je neus te zien liggen. Er moest gekeken worden of alles klopte qua inhoud en of de foto’s op de juiste plek stonden, de paginanummers correspondeerden met de inhoudsopgave en noem het maar op (wat een werk was dat!). Na toch weer heel wat wijzigingen volgde wederom een drukproef waar wederom heel wat uurtjes naar getuurd werd of echt alles wel klopte.

6 augustus 2018. Het was zover. Het boek zou naar de drukker gaan. Er zouden maar liefst 10.000 exemplaren gedrukt worden, wat heel veel is voor een eerste druk (zo trots op!). Nog die dag vonden we één foto er achteraf toch niet zo goed bijpassen en werd deze op de valreep veranderd in een prachtige foto van dames in de jaren vijftig die kleding showden op een vliegtuigtrap (je had gelijk Edger, deze is veel mooier!) en werd het boek naar de drukker verzonden.

En toen was er opeens helemaal niets! Geen telefoontjes of e-mails meer, niet meer zoveel schrijven, nakijken of mooie foto’s uitzoeken. Wat gingen de weken opeens tergend langzaam voorbij totdat het 26 september was. Met het gezin, familie, vrienden en genodigden togen we naar het Nationaal Archief. Ditmaal om mijn boek te mogen ontvangen uit handen van mijn uitgever. Wat een bijzonder moment is dat wanneer je het eindresultaat opeens ziet. Ik glom werkelijk van trots en volgens mij werd het hele Nationaal Archief daarmee verlicht. Daarna was het tijd om te gaan signeren. Met een gloednieuwe vulpen schreef ik voor iedereen wat in hun boek en ondertekende het met: GT Rovers. Gaaf!!

Dankzij mijn uitgever Karakter Uitgevers ligt er nu een prachtig gebonden boek in de boekwinkels en is Pure nostalgie ook online te koop. Van overal uit het land ontvang ik foto’s waarop het boek te zien is in verschillende boekwinkels. Lieve lezers, dank jullie wel voor de leuke, lieve en ontroerende mailtjes, video’s en reacties.  Mijn boek is zelfs al drie keer op de radio geweest bij omroep MAX en word ik gevraagd om interviews te gaan geven over het boek. WOW!

Heb je het boek Pure nostalgie nog niet en lijkt het je heerlijk om weer in je herinnering terug naar vroeger te gaan, dan kun je hier klikken om het boek te bestellen. Rest mij jullie heel veel lees- en kijkplezier toe te wensen.

Veel liefs,

GT Rovers